New year. New… labels?

20

Oef, het voelt bijna lullig om weer online te verschijnen na een radiostilte van ruim zes (!!) maanden. En het boekje dat ik gister vond met m’n New Year’s Resolutions van 2026 maakt het nog ’n tiny bit pijnlijker. Daar stond namelijk met koeienletters iets over meer gaan schrijven. Ai, niet helemaal gelukt. Goed, het jaar is nog niet voorbij en Thank the Lord zijn er andere dingen van dat said lijstje wèl gelukt. Of aan het lukken. Of in ieder geval in gang gezet. Dus voelde het als tijd om m’n pen (toetsenbord) weer ‘ns af te stoffen en overzicht te creëren. Handig voor mij, en misschien leuk leesvoer voor jou.

Even terug naar het begin. Aan het einde van het jaar schrijf ik namelijk (net als ongeveer heel Millenial Nederland) een lijstje met dingen die ik in het nieuwe jaar zou willen bereiken. Een soort bucketlist, maar dan short term en minder ‘uit een vliegtuig springen’ gehalte. Funny enough zijn die lijstjes praktisch gezien ieder jaar hetzelfde, met hier een daar een kleine aanpassing. Zo wil ik al jaren méér schrijven, mensen influencen op social media (niet als kekke kortingscode-verspreider, wèl als mental health advocate), vaker sporten en meer geld verdienen.

Pretty basic stuff en totaal niet haalbaar als ’t alleen maar blijft bij wat doodlen in een schriftje zonder er een plan aan te hangen. Maar afgelopen lijstje zag ik langzaam een shift ontstaan. Het draaide niet alleen maar om: méér, méér, méér. Het draaide om zingeving, mezelf prioriteren en het leven weer toelachen. Niet meer overleven, maar leven. Echt leven. Ja ja, I know dat je nu ergens denkt ‘nou spit it met dat lijstje’. Snap ik. Ik zelf ook, aangezien dit mijn dagboek is en een reflectmomentje op z’n plaats is ;). Dus hier komt ‘ie:

In het jaar 2026 wil ik…

• Volledig stoppen met antidepressiva vóór de zomer;
• Alle verzamelde psychologische labels opnieuw onder de loep nemen en kijken of er niet één overkoepelend label (autisme) is;
• Naar een vrouwenkliniek om m’n cyclus beter te onderzoeken en eventueel dingen te laten verwijderen;
• Mezelf prioriteren door:
  • Iedere 3 maanden naar de kapper te gaan;
  • Een sport te zoeken dat bij mij past (zowel sport als omgeving als mensen);
  • Dingen in het huishouden uit te besteden (glazenwasser/schoonmaker/boodschappen);
  • Nieuwe kleding aan te schaffen;
  • En andere selfcare behandelingen toe te staan (wimpers/nagels/wenkies).
• Iedere maand 2 grote stukken schrijven;
• Meer gaan posten waar ik blij van word (en dus niet het algoritme);
• Zingeving vinden door te investeren in een graveermachine óf een passende baan vinden.

De shift van zorgen voor naar zelfzorg

Op ’t eerste gezicht niet zo’n heftig lijstje, en echt SMART is ‘ie ook niet. Ik bedoel, waar zijn de stappen en de deadlines? Een gemiddelde coach (of leraar) zou ‘m niet goedkeuren. Ik zelf ook niet, want na het schrijven op 30 november heb ik er ook precies nooit meer naar gekeken. Oepsie. Maar ondanks dat hij niet ingelijst boven m’n hangt, of ergens als moodboard rondzweeft kan ik wél meer dan ooit afvinken. Of zeggen dat ik er mee bezig ben. Want na het schrijven van dat lijstje, dat ik deze keer met meer intentie deed, zijn er dingen gaan shiften.

Ik sprak hardop uit dat ik het verdiende om geld te verdienen en om onder de mensen te zijn. Niet lang daarna kwam er ’n leuke interim klus voorbij. Eentje die én eerlijk betaalde én op kantoor was. Het balletje rolde, want die klus zorgde automatisch voor verbeterde uiterlijke verzorging. Je kunt moeilijk in pyjama naar kantoor hè. En ook de verdeling thuis werd beter (lees: ik was opeens meer dan alleen een huisvrouw en moeder). Ik ging van volledig zorgen voor anderen, naar ook weer zorgen voor mezelf. Een verademing.

Iris de flipperkast

Maar diezelfde klus zorgde óók voor verwarring. Heel. Veel. Verwarring. Want opeens moeten samenwerken is één, maar samenwerken in een kantoortuin? Holy sh*. Het woordje ‘uitdagend’ is in dit geval een understatement. Ik zou het goed doen als teller, aangezien ik precies wist hoeveel bakkies koffie iedereen rond 10 uur achter z’n kiezen had zitten (shocker: het gemiddelde ligt hoog). Heb je als communicatiemedewerker alleen vrij weinig aan. Ik wilde dus graag een kantoorbaan, maar functioneren op die said kantoorbaan kostte ongeveer iedere lepel uit m’n bestekbak en nog een beetje meer.

Daarnaast viel het me op dat ik toch echt wel ‘anders’ ben. Niet per se verkeerd ‘anders’, maar mijn hoofd denkt niet hetzelfde als dat van een gemiddelde medewerker in zo’n kantoortuin. Het voelde regelmatig alsof mijn brein op een totaal andere frequentie werkte. Eerst praatte ik het voor mezelf goed met zinnen als ‘je bent nu eenmaal hoog gevoelig met ’n vleugje ADHD hé Iris’. Die labels had ik immers al jaren geleden verzameld. Dat werkte eventjes, maar toch begon het langzaam te knagen. Die labels voelde namelijk totaal niet meer passend.

Gevangen in labels

Ergens zijn labels fijn. Ze geven je houvast en laten je dingen beter begrijpen. Maar wanneer labels niet meer passen of kloppen kan dat gevoel 180 graden omslaan. In plaats van houvast ontstaat er een soort gevangenis. En dat gevoel ain’t no fun. Natuurlijk kabbelde ik eerst gewoon door. I mean, ik ben nog steeds Iris hè. Alleen na een tijdje voelde dat doorkabbelen niet meer zo fijn. Ik maakte, met ietwat tegenzin, een lijstje met alle gegevens label tot nu toe. Op chronologische volgorde van wanneer ze zijn gegeven. Het zijn er veel dus heb je effe?

• Faalangst
• Hoog gevoelig (hsp)
• Perfectionistisch
• Prikkelbaar Darm Syndroom
• Chronisch Vermoeidheid Syndroom
• Fibromyalgie
• Depressief
• ADD
• Sociale Angst
• PMS/PMDD

Ik keek naar het lijstje, en waar het me eerst niets deed voelde ik nu een soort heaviness in m’n borst. Alsof m’n lichaam het wilde uitschreeuwen. Misschien zelfs alsof m’n lichaam het al heel lang uitschreeuwde, maar ik het nu pas hoorde. Wilde horen. Want los van het feit dat de lijst megantisch is, voelde het ook niet meer als Iris. Niet omdat ik de klachten, waar deze labels op gebaseerd zijn, niet meer heb. Maar omdat het allemaal losse flodders zijn. Losse flodders die me kleinhouden of misschien zelfs tegenhouden.

De weg naar mezelf

In plaats van direct rigoureus handelen zat ik een tijdje met deze gevoelens. Ik doorvoelde het lijstje en probeerde voor het eerst te begrijpen waar de pijn precies zat. Eerlijk? Het begon met me schuldig voelen naar Thom, mijn oudste zoontje, die op dit moment zelf óók door het labeltjes proces gaat. Maar daarna kwam het besef dat al deze labels iets met mijn mindset deden en misschien me zelfs lieten schuilen achter aannames die totaal niet waar zijn. Zoals ‘ik heb sociale angst dus ik durf dit niet’ of ‘ik kan me niet concentreren, want ik heb ADD’.

Ik besloot daarom dingen anders aan te vliegen en mezelf, ondanks te zweren nooit meer de labelmolen in te gaan, opnieuw te laten (ont)labelen. Bij een nieuwe therapeut. Met een andere insteek. Niet om mezelf te gaan verschuilen achter, wel om mezelf te laten zien mét. Met labels die nog passen. Of misschien met helemaal geen een label meer? Hoe dan ook, een zoektocht naar een jas die wél past bij deze 33-jaar oude meid. Een jas die haar comfortabel maakt, haar siert en haar safe haven wordt.

Het cliché is waar…

Het is namelijk nooit te laat om jezelf opnieuw uit te vinden. Om te veranderen van wat je dacht dat paste. Om je ruimte te claimen ook al deed je dit vroeger nooit. Klinkt nu allemaal vet stoer hè? Niet intrappen hoor. Ik schijt ‘m precies zeven kleuren en heb al meerdere malen overwogen mezelf uit de wachtrij te halen ‘want why the fuck zou je vrijwillig weer door deze molen gaan?’. Maar ik voel aan alles dat het tijd is. Tijd om nog één keer door alle combineerde pijn te gaan om te zoeken naar welke vrouw daaruit is gekomen.

En de rest van het lijstje?

Ja, de rest van dat lijstje… Die begint langzaam dingen te verliezen. Op een goeie manier dan hè. De antidepressiva bouwen we af, de vrouwenkliniek is gecontacteerd, ik heb laatst voor het eerst in mijn leven m’n wimpers en wenkbrauwen laten doen én er staat ’n nagelafspraak later deze week (who is dis girl?!). Maar de echte klapper? Dat is het starten van een nieuwe (loondienst)baan na mijn vakantie. Een baan die vraagt om over zoveel innerlijke obstakels en stemmetjes te stappen. Maar ook een baan die diep in mij een vlammetje aanwakkert, een vlammetje waarvan ik niet wist dat ik die nog had. Dat is alles waard.

En dat meer schrijven? Ik vertrouw erop dat dat vanzelf volgt wanneer m’n jasje weer lekker zit. Want uiteindelijk blijven woorden betekenis geven altijd van mij. Als een onlosmakelijke verbinding. Yin en Yang.

Of jij iets aan dit verhaal hebt? Geen idee. Ik hoop alleen dat het je ergens raakt. Dat je in je buik voelt dat ook jij mag zijn wie je bent. Ondanks je labels. Ondanks je jas. Ondanks waar je nu op jouw weg zit. Het is nooit te laat om een andere afslag te nemen. Of om meerdere dingen naast elkaar te laten bestaan. You do you. Always.